Kabouters

Het was een docent die verwees naar de Homo Ludens van de Nederlandse filosoof en historicus Johan Huizinga, hij veroordeelde het puerilisme. Alweer een moeilijk woord waar ik eerder nog nooit van gehoord had, aandachtiger lezing wekt echter gevoelens van woede op. Op deze manier heeft de cursus een averechts effect, het bekrachtigt immers m’n slecht voelen in een wereld die volledig lijkt in te druisen tegen de herstelgedachte zoals ik me deze voorstel. Van die frivool spelende mens die ik dacht te zijn blijft nu nog weinig over, ik word namelijk steeds kwader naarmate ik hierover doordenk. En erger, innerlijk ervaar ik nu ook een zware psychische belasting, een uitermate onbehaaglijk gevoel dat me naar beneden zuigt. Het minste is me nu teveel en voel me eenzaam, het is donker.

Intentie

Ik kan me niet voorstellen dat dit de intentie was van de docent, het overvalt me zonder dat ik daar enige inspraak in lijk te hebben. Het spel Twilight Struggle doet er nog een schepje bovenop, ik leef blijkbaar in een wereld die enkel nog bestaat uit complotten, intriges, halve waarheden en een politiek die dit alles in de hand werkt. Langs de ene kant wil ik dit zo snel mogelijk loslaten, langs de andere kant word ik hier ook door begeesterd. M’n omgeving lijkt me nu geenszins nog te begrijpen en/of doet hier nogal meewarrig over, ze vinden het schijnbaar normaal. Vreemd genoeg kom ik plots wel andere mensen tegen, complotdenkers pur sang die me prompt doorverwijzen naar de Protocollen van Zion en het Coudenhove-Kalergiplan. Dit zijn slechts voorbeelden, op internet vind ik nog veel meer rapporten en websites die me verbijsteren, en eerder paranoia, kwaad, droevig en angstig maken. Wie kan ik nu nog vertrouwen in deze wereld? En wat moet ik hier nu mee? Twijfel heerst en voel me bedrogen, wanhopig ben ik.

Intuïtie

Mensen die me kennen weten dat ik a priori een speelvogel ben, m’n intuïtie zegt me dat ik die speelvogel nu best even aan de haak kan hangen. Dit is bittere ernst, dit wil ik eerst voor mezelf opgeklaard zien alvorens tot conclusies te komen. Anders gezegd, ik besluit om een en ander te onderzoeken op waarachtigheid, niet van horen zeggen maar zelfstandig en tot waar m’n verstandelijke vermogens dit toelaten. Tijdens deze onderneming zoek ik naar rapporten met meer fundering, zo kom ik terecht bij het IMF dat tal van werkdocumenten openbaar stelt. Op deze manier neem ik kennis van het Chicago Plan Revisited, een uitermate interessant rapport aangezien het verder bouwt op ideeën die net voor WOII ook gelanceerd werden. Hiermee kom ik ook tot een breekpunt, m’n intuïtieve vermoedens worden nu bevestigd waardoor – als bij wonder – ook de door velen aangemoedigde herstelgedachte plots veel duidelijker wordt. Vanaf hier wordt het tegelijk enigszins verwarrend aangezien nu verleden, heden en/of toekomst door elkaar heen beginnen te vloeien, het is een vreemde gewaarwording.

Proces

Ik ervaar nu iets dat lijkt op een proces, eerder een zware worsteling wat me interessante inzichten oplevert die ik simultaan ook als schokkend ervaar, dit is dubbel. Immers, het Chicago Plan werd destijds niet geratificeerd, hoe had de wereld er kunnen uitzien als dergelijke rapporten wel geratificeerd hadden geweest? Deze vraag grijpt me quasi letterlijk naar de keel. Wat met de materiële schade die werd aangericht tijdens WOII? Had dit vermeden kunnen worden? En wat met de miljoenen slachtoffers? Enkel de gedachte geeft me een uiterst onbehaaglijk gevoel, ik kan dit amper in woorden omschrijven en het brengt me totaal van slag. M’n emoties en gemoedsrust worden nu zwaar onder druk gezet maar probeer toch nuchter te blijven, ik besluit om verder te zoeken. De wereld kan me voor even gestolen worden, dit is maatschappelijk immers te belangrijk om het geen aandacht te geven, vind ik. Ik ervaar nu diepe teleurstelling, machteloosheid en hartspijn, iets melancholisch. Overigens, in alle onbegrepen eenzaamheid.

Verwarring

Na verloop van tijd kom ik op een website ‘Economie-Macht-Maaschappij‘ waar alles zeer degelijk wordt toegelicht, hiermee zeggend veel minder stemmingmakerij. Deze website brengt me ernstig in verwarring, niet omwille van het gemis aan deskundigheid maar om dat wat ik lees. Het is alsof de tijd plots vervaagt, ik lees namelijk dat remedies van 1762 voor Christus nog steeds acuut fris zijn in het heden. Dit komt onder de naam Modern Debt Jubilee, een gegeven dat duidelijk correleert met het Chicago Plan Revisited. Ik weet echter niet of de lezer hier nu hetzelfde ervaart als ik, ik word hier werkelijk sprakeloos van. Wat betekent dit in relatie tot de problemen waar we vandaag mee kampen? Hebben de complotdenkers dan toch een gegronde reden voor hun beklag? En sterker, zijn paranoïde neveneffecten inherent verbonden aan dit proces van bewustwording? Want ja, zo ervaar ik het, ik word me bewust van een wereld die nu de schijn geeft van een tragische absurditeit. En wat betekent herstel in het licht daarvan?

Tweestrijd

Ik weet het nu ook niet meer, wat ik wel weet is dat door deze informatie m’n kijk op deze wereld veranderd is. En die kijk is zacht uitgedrukt geen pretje meer, het gevolg is een psychisch verzwarende tweestrijd. Hoe moet ik nu verder? Moet ik deze zwaarwichtige materie bespreekbaar stellen of kan ik het hier beter bij laten, verdringen en/of ontkennen? Gezien dit ook voor mezelf ongeloofwaardige verhaal zoek ik verder naar verklaringen en kom nu tot de geesteswetenschappen. M’n verbazing wordt alsmaar groter, de geesteswetenschap beschikt immers over de kennis en kunde om dit alles vakkundig te verklaren. Uitermate leerzaam maar het laat spontaan nog meer vragen oprijzen, ik begin me nu nog ongemakkelijker te voelen. Maar eigenlijk had ik dit liever niet willen weten aangezien schijnbaar net dat m’n leven tot een kwelling maakt, m’n psychische draagkracht en/of verantwoordelijkheid ver overstijgend. Nee, ik kan me nu onmogelijk nog goed voelen en besluit om hulp te zoeken, dit is overweldigend.

Verbolgen

Ik denk dat ik nu best hulp kan zoeken bij de GGZ, zij beschikken immers over de kennis om een en ander vakkundig te verklaren. En idealiter niet enkel verklaren uiteraard, ze kunnen er ook wat mee doen om erger te voorkomen, denk ik. Dit is immers niet iets dat een mens op z’n eentje kan oplossen, het zou zelfs absurd en grotesk zijn om zoiets te denken. Ik wil echter ook niet met lege handen aankomen en besluit om een werkdocument op te stellen, het is als een psychodramatische expositie op basis van wat ik ondertussen leerde. Ja, nog steeds, ik zoek naar hulp om m’n bevindingen eerst te toetsen op waarachtigheid, zomaar iets geloven doe ik immers ook niet en raad ik anderen dan ook niet aan. Het is een groepspraktijk en de GGZ-hulpverlener stelt dat m’n aanbod/verzoek eerst besproken dient te worden op de teamvergadering. Hoopvol keer ik terug, het resultaat is ‘Nee, wij kunnen u hiermee niet helpen’. Het komt bij me binnen als een lans in m’n hart, quasi letterlijk. Ik blijf verbolgen achter en m’n bezorgdheid wordt nu nog groter, dit ervaar ik als uitermate stigmatiserend en traumatiserend, zelfs wraakroepend.

Hoop

Als een wegwerpmens, het afwijzende antwoord van de GGZ zindert nog steeds pijnlijk en verwoestend na. Ik dacht aanvankelijk dat de GGZ me wel zou kunnen/willen helpen maar voel me nu echt geen mens meer, waardeloos en leeg. Maar het zal wel weer aan mij liggen, m’n inschattings- en/of beoordelingsvermogen blijkt totaal verkeerd te zijn geweest en ervaar nu totale verdwazing, machteloosheid en uitputting. Vermoeid blijf ik toch zoeken naar deskundige verklaringen en kom er eerder toevallig achter dat er verschillende soorten GGZ zijn, een mensgerichte en een andere. Ik weet echter niet bij welke ik nu terecht ben gekomen maar veel goeds kan ik er niet over kwijt, ik weet zelfs niet eens wat men gezegd heeft tijdens die teamvergadering. Hoe dan ook, die mensgerichte GGZ lijkt me nu veel meer aan te spreken aangezien men daar mensen niet ziet als simplistisch te conformeren objecten maar als individuen die kunnen leren, groeien en/of herstellen. Ja, het wordt me simultaan ook veel duidelijker waarom een aantal pleit voor een nieuwe GGZ, dit geeft me terug een beetje hoop. Als een lichtje in de duisternis.

Paradoxaal

Het lijkt niet enkel paradoxaal maar ook ongeloofwaardig, het komt me nu zelfs over dat ik kamp met een PTSS door hulp te gaan vragen bij de GGZ. Ja, het is bijna als factum stultus cognosit, na de daad komt de dwaas tot inzicht. Het is vanaf hier dan ook cynisme en sarcasme ten top, met als kers op de taart een majeure depressie. Ja, er zit zelfs logica in, het ontbreekt me totaal aan realiteitszin door te verwijzen naar deskundige rapporten die heel andere dingen zeggen dan wat courant gedacht wordt. Ik stel me de vraag hoe die experten het leven dan ervaren, en hoe denkt de GGZ daar inhoudelijk over? Pfff, dit kan nog oneindig doorgaan, alsof er een taboe rust op dat wat een kind van zes ook wel begrijpen kan. Terug naar die mensgerichte GGZ dan maar, na veel twijfel sluit ik me aan bij een lotgenotengroep die OPWEGG noemt. Vanaf hier gaat het van kwaad naar erger, ik blijk immers helemaal niet de enige die dit overkomt. Dit is eigenlijk goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat dat lichtje in de duisternis ook sterker kan beginnen branden, het is nu plots geen ik-verhaal meer maar een wij-verhaal. Het slechte nieuws?

Mensen

Het is de hoogste tijd voor verandering, heb nu onderhand wel genoeg gezeverd over al m’n traumatische GGZ-ervaringen. Een mens wordt er echt niet goed van om het allemaal terug te moeten herbeleven en het delen hiervan is maar al te vaak betekenisloos voor wie deze authentieke ervaringen niet gehad heeft. Toch hebben deze reflecties me persoonlijk veel bijgebracht, eerder noodgedwongen moet ik nu wel een onderscheid maken tussen een GGZB en een GGZA, een mensgerichte en een andere. Zelf maak ik dit onderscheid liever niet aangezien dit mi tot nog meer misverstanden en tumult kan leiden, tegengesteld aan de ambities van ervaringswerkers die nu net de kloof tussen de GGZA en GGZB willen dichten. Hoe dan ook, in dit korte bestek heb ik een ervaringsverhaal gedeeld dat me pijnlijk nauw aan het hart ligt, naar mijn bescheiden mening degelijk onderbouwd met inbegrip van externe hulpbronnen. Kortom, ik ben bijzonder opgetogen met het initiatief van de Thomas More Hogeschool, we spreken hier immers over veel mensenlevens. Dit verdient al m’n oprechte aandacht en ernst, samen met andere lotgenoten.

Moraal

De moraal van deze reflectie zit in de dynamiek, ieder van ons kan geraakt worden door een citaat, een boek, een woord of wat dan ook. In dit specifieke geval was de verwijzing naar de homo ludens en het puerilisme voldoende om een zoekproces te starten met finaal een zware impact op hoe ik het leven dagelijks ervaar. Deze dynamische processen worden door de GGZ vakkundig beschreven, hierin vind ik dan ook een verklaring waarom men pleit voor een co-creatieve paradigmashift. De GGZ neemt op deze manier het voortouw in een transformatieproces waarvan de uitkomst moeilijk voorspelbaar is, tegelijk ook een gedurfde onderneming aangezien men mi dan ook het puerilisme dient aan te pakken. Ik probeer deze reflectie toch ludiek af te sluiten, in de jaren 1960 werd het concept homo ludens nieuw leven ingeblazen door de Kabouterbeweging. Vandaag door Thomas More, top!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s