Euthanasie

Een cursist verwoordde het treffend, het is als lachen aan de buitenkant en innerlijk sterven. Doorheen het traject welde spontaan de bedenking in me op dat deze portfolio wel eens een verzoekschrift tot euthanasie zou kunnen worden, net zoals zelfmoord een verfrissende gedachte wordt om ons te ontdoen van de psychische kwelling die we dagelijks ervaren. Althans, zo zal het voor een aantal gelden maar misschien niet door iedereen zo begrepen, met in het verlengde stereotiepe reacties die als uitermate stigmatiserend ervaren kunnen worden. Deze reflectie treft me diep in het hart, vooral door de bewustwording van een realiteit die m’n ongeloof tart. Is dit werkelijk werkelijk?

Associatie

Waar triggers ons kunnen raken en op sleeptouw nemen, kunnen we ook doorschieten en steeds meer verbanden leggen. Al doende kunnen we creatief worden in het voorstellen van een dergelijk proces, net zoals het aanleiding kan geven tot nieuwe vragen die op zich dan weer diepgaander reflectie genoodzaken. Het is eigenlijk als starten met een leeg blad waarop we woorden en/of begrippen plaatsen, stuk voor stuk kunnen ze onderzocht worden om pas dan het resultaat te evalueren. Voor mezelf heeft het geleid tot een beeld dat me ontegensprekelijk naar de keel heeft gegrepen. Anders gezegd, het was een spel dat leuk begon maar me nu ook parten speelt, alsof ik een weg bewandeld heb die ik maar beter niet genomen had. Bijgevolg, vanuit m’n ervaring kan ik nu slechts verzoeken tot voorzichtigheid, niet om af te schrikken dan wel om uiterst bedachtzaam te blijven tijdens een herstelonderzoek.

Interferentie

Dat een herstelonderzoek tot nogal megalomane proporties kan leiden mag blijken uit bovenstaand beeld, hierin staat het mondiale schuldenprobleem als referentie voor veel andere problemen. M’n verwondering werd gewekt door de effectieve toepassing van de omgekeerde logica en daarover te gaan doordenken, hierdoor ontwikkelde zich stapsgewijs een ander beeld op de werkelijkheid. Heikel, er zitten nu twee wereldbeelden interfererend in m’n hoofd, het ene stemt me hoopvol, het andere wekt verbijstering omwille van de sociale impact. Dit beeld werd steeds transparanter naarmate m’n herstelonderzoek vorderde, met als grote voordeel dat ik hierin ook een verklaring vond voor hoe ik me dagelijks voel. Uiteraard kan ik hier slechts spreken vanuit de eigen perceptie, als OPS-lijder is het zien van sociaal weerzinwekkende omstandigheden nu geen slag in het water meer maar dat wat zich spontaan aanbood door me nu net de herstelgedachte eigen te maken. Ja, dit is overweldigend.

Intrusie

Enthousiast door dat wat ik meende ontdekt te hebben ging ik verder, op zoek naar samenwerking om een en ander te onderzoeken op waarachtigheid. Ja, het was twijfel alom, zelfs in die mate dat ik heel m’n herstelonderzoek in de prullenmand wou gooien, alsof het een vergiftigd geschenk was waar ik – tenzij depressief worden – helemaal niets mee kon. Deze poging om los te laten bleek onmogelijk, als een boemerang kwam het telkens terug door de signalen die ik onverminderd opving vanuit m’n omgeving. Dit was en is nog steeds kwellend, alsof ik besmet ben door een naar mijn perceptie goedaardig virus dat zich nu voordoet als een intrusie. Hoe meer ik het tracht weg te duwen, hoe sterker en pijnlijker het wordt. Ondanks verdomd moeilijk blijf ik moed houden, in het andere geval moet ik immers m’n eigenheid en/of herstelonderzoek loochenen. Dit lijkt me niet enkel onmogelijk maar ook absurd gezien de vele bekrachtigende verklaringen die ik kan terugvinden in het prachtige studiewerk van de GGZ.

Vluchten

Discretieplicht, beroepsgeheim, schuldig verzuim, bemoeizorg en plaatsvervangende verantwoordelijkheid, het was een bijzondere les die oprakelde wat ik mi alsmaar naar de diepte tracht te verdringen. En sterker, ik durf er amper nog iets over te zeggen omwille van de pijn en afwijzing die ik dan misschien op mezelf afroep. Dit is binnen deze reflectie een harde noot en ethisch uitermate gevoelig, alsof het de verantwoordelijkheid is van psychisch kwetsbare mensen om aan experten te vragen of ze ook aandacht willen hebben voor het werk van experten. Dit komt me als uitermate vreemd over, lijkt het dan niet logischer dat experten deze verantwoordelijkheid op zich nemen? Gezien de haast ondraaglijke gevoelswaarde verwijs ik nu liever naar dat wat experten vakkundig onderzocht hebben. Erich Fromm, sociaal psycholoog en filosoof, definieerde drie vluchtwegen om onze verantwoordelijkheid te ontlopen, zijnde autoritarisme, destructivisme en automatisch conformisme. In de marge, het zijn niet slechts woorden.

Aandacht

Een premisse, in een wereld vol problemen is de moeilijkste taak aandacht vinden voor oplossingen. Ja, begin maar, we leven in een wereld die strijdt tegen schuldenbergen die – tenzij als virtuele getallen in rasters – niet bestaan, de getallen verplaatsen blijkt onmogelijk alsof het systeem de mensheid heeft overgenomen met in het verlengde een reeks perverse effecten die we niet eens meer in vraag stellen. Correctie, er worden veel vragen gesteld, zelfs kant en klare oplossingen bedacht maar die blijven buiten de collectieve aandacht. Nee, ik verzin dit niet, ik lees dit in het werk van experten en heb geprobeerd te begrijpen wat ze hiermee willen zeggen. Ja, het betekent dan ook dat ik nu dagelijks bewust en vooral machteloos getuige ben van een sociaal drama dat we als normaal beschouwen. Maar dan komt het, vraag de GGZ om hulp en je komt buiten met een reeks stoornissen waarvan je het bestaan niet eens vermoedde. Het is als de kardinale nekslag die me alle hoop ontneemt. Nee, vragen stellen mag niet.

Hopeloos

Om het met de woorden van m’n trajectcoach te zeggen, melancholie is een filosofenziekte. Ja, ook deze trigger neem ik graag nog mee in deze reflectie, neem de herstelgedachte in je hart en kom gaandeweg terecht in een wereld die je enkel nog slechter doet voelen. Zoek vervolgens naar nog meer verklaringen en een majeure depressie wordt misschien je enige ware levensgezel, derhalve niet omwille van het ontbreken aan informatie maar net daarom. Ik weet het, ik ben dom en naïef door te denken dat mensen wel in staat zijn om mensentaal te begrijpen, de moeilijke woorden reserveer ik liever om de communicatie met experten te bevorderen. Wat een arrogantie is me dat, ik laat verdere interpretatie aan de lezer en eindig waar deze reflectie mee begon, het is als lachen aan de buitenkant en innerlijk sterven. Verzoekschrift tot euthanasie, autoconform de symptomen waar ik onder bezwijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s