Eenvoud

Eerlijkheidshalve, we kunnen dan misschien wel ons beklag maken over de huidige werking van de GGZ maar dan dienen we mi ook volmondig te (h)erkennen dat GGZ-hulpverlening geen eenvoudige job is. Gezien de veelheid aan variaties is het een zeer complex gebeuren dat mi extra bemoeilijkt wordt door het menselijke groeipotentieel. Dit groeipotentieel impliceert namelijk ook vallen, opstaan, vastroesten, overstijgen, pieken, dalen, angst, depressie, dissociatie, overprikkelingen, trauma’s en zoveel meer. Er bestaat mi dan ook niet zoiets als een eenduidige remedie die voor iedereen soelaas biedt. Daarom, we kunnen slechts getuigen over de eigen ervaringen en wat we hier zelf uit geleerd hebben, desgevallend bruikbaar voor anderen. Middels onderstaand beeld recapituleer ik m’n reflecties.

Inspiratie

Zo eenvoudig mogelijk, in de loop van m’n herstelonderzoek heb ik me als rode smiley laten inspireren door een groene smiley, dit in de vorm van informatie die mij eerder niet gekend was. Door dit proces besefte ik hoe ik als rode smiley ernstig begrensd was door het eigen denken, alsof ik mezelf in m’n onwetendheid gevangen hield. Het toelaten en/of integreren van nieuwe inzichten bracht me tot de gele smiley, een woelige periode waarin ik ook heel wat diepgewortelde overtuigingen grondig heb mogen herzien. Op deze manier evolueer ik mi nu zelf ook steeds een beetje meer naar een groene smiley, vooral middels extra studie en diepgaander introspectie. Met stip waardeer ik hier graag de besluitvormingstheorie van Herbert Simon omwille van z’n eenvoud en transparantie.

  1. de mens kan onmogelijk alle alternatieven voor een beslissing kennen
  2. de alternatieven die hij kent, kan hij niet alle simultaan vergelijken
  3. als gevolg van de eerste twee axioma’s zal men niet het optimale alternatief kiezen
  4. de mens beschikt over een set routineacties
  5. deze routineacties bestaan alle los van elkaar
  6. elk probleem wordt simultaan met het bestaande doel en middelen beschouwd
  7. als gevolg van 4 en 5 zal 2 pas in werking treden als routineacties niet meer volstaan

Achteraf

Achteraf bekeken had ik dit alles ook veel vroeger kunnen weten, hiermee zeggend dat m’n leven er ook heel anders had kunnen uitzien. Dit heb ik als schokkend ervaren, zelfs ongeloofwaardig met bijhorende neveneffecten die ik nog steeds als uitermate pijnlijk ervaar. M’n herstelonderzoek heeft dan ook m’n kijk op het leven vrij drastisch gewijzigd van waaruit mi ook het zien van sociaal weerzinwekkende omstandigheden te verklaren valt – met inbegrip van een schijnbaar niet te verhelpen angst die m’n leven domineert. In zekere zin is dit steeds helderder geworden naarmate m’n herstelonderzoek vorderde, eerder pijnlijk averechts. Immers, vanuit de perceptie van de gele- en/of wordende groene smiley zie ik nu heel andere dingen dan vanuit de begrensde rode smiley die ik eerder was, hoe bizar ook.

Puzzel

In de loop van dit proces heb ik gebruik gemaakt van praktijkgerichte experimenten en schema’s, dit liet me toe een soort van puzzel te leggen die steeds manifester vorm kreeg. Merk op, dit is geen statische puzzel maar eerder een bewegend beeld waarin verschillende scenario’s worden weerspiegeld, als een visionair referentiekader dat geen uitspraak doet over wat het worden zal dan wel meer opties biedt die ik vroeger niet kende. Anders gezegd, in dit beeld zit zowel de rode, gele als groene smiley vervat, finaal een actuele psychodramatische expositie waarin ook de herstelgedachte vertegenwoordigd wordt. Dit wordt zichtbaar gemaakt rechtsonder, als een vreedzame kritische massa die nobel ijvert voor een sociaal duurzame economie en dito samenleving, herstel- en/of mensgericht.

Paradox

In zekere zin had enkel deze reflectie kunnen volstaan voor de portfolio, dit zou echter betekend hebben dat ik m’n GGZ-ervaringen buiten beschouwing zou gelaten hebben. Dit zou het vermoeden kunnen gewekt hebben dat ik dit alles vlotjes doorlopen zou hebben, dit was het allerminst en nog steeds niet overigens. Hoe dan ook, bovenstaand eerder technische referentiekader neem ik mee in m’n eindpresentatie, aangevuld met creatieve effecten die deze voorstelling vooral levendiger – en daarom ook menselijker – willen maken. Tot slot, de zowat belangrijkste les die ik doorheen dit oriënterende basistraject geleerd heb is eerder paradoxaal te noemen, namelijk de bewustwording dat goedbedoelde GGZ-richtlijnen nu net psychische ongemakken in de hand kunnen werken. Maar hoe dan verder?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s